บทเพลงแห่งการปลดปล่อย

artwork by popartuk.com

บทเพลงแห่งการปลดปล่อย

โจรสลัดชรา  ใช่แล้ว พวกมันปล้นข้ามา
แล้วขายข้าให้แก่พ่อค้าเรือเดินสมุทร
ไม่นานหลังจากพวกมันฉุดข้าขึ้นมา
จากหลุมคอกลึกสุด
ทว่ามือของข้ากลับกลายแกร่งกล้า
ด้วยหัตถ์แห่งพระผู้ทรงฤทธานุภาพ
เราจึ่งส่งผ่านถึงคนรุ่นนี้
อย่างผู้มีชัยชนะ
แล้วเธอจะไม่ช่วยกันขับขาน
บทเพลงแห่งอิสรภาพกันดอกฤๅ
เพราะประดาทั้งหลายเท่าที่ข้าเคยมี
เพียง-บทเพลงแห่งการปลดปล่อย
บทเพลงแห่งการปลดปล่อย
เธอจงปลดปล่อยตัวเองจากการเป็นทาสทางจิตใจ
ไม่มีใครนอกจากตัวเราเองที่จักปลดเปลื้องจิตใจเราได้
อย่าได้หวาดหวั่นต่อพลานุภาพแห่งปรมาณูเลย
เพราะหามีผู้ใดจากพวกมันหยุดยั้งกาลเวลาลงได้
แล้วพวกมันจะเข่นฆ่าเหล่าศาสดาของเราอีกนานแค่ไหน
ขณะที่เราได้แต่ยืนมองดูอยู่ข้างข้าง  โอว์
บางคนกล่าวว่ามันเป็นเพียงตอนหนึ่งเท่านั้น
เราจักต้องช่วยกันเติมเต็มพระคัมภีร์ให้สมบูรณ์

ซะการีย์ยา อมตยา แปล
จาก
Redemption song ของ Bob Marley

Advertisements

9 Responses

  1. ท่านปุ
    สกินเฮดแอบมาบ้านท่านบ่อยมากๆครับ
    เพราะชื่นชอบส่วนตัวครับ

  2. เด็ดขาดจริงเลย

  3. “…อย่าได้หวาดหวั่นต่อพลานุภาพแห่งปรมาณูเลย
    เพราะหามีผู้ใดจากพวกมันหยุดยั้งกาลเวลาลงได้…”

    มาขอเน้นข้อความฮะ

  4. …บทเพลงแห่งความตาย…
    …เด็กน้อย…นอนตายภายในอ้อมกอดมากมายแห่งรักของมารดา
    หนุ่มวัยรุ่น…นอนตายติดเสาไฟฟ้าข้างถนนหลังพิธีกรรมบูชาสารมึนเมา
    สาววัยรุ่น…นอนตายศพเปลือยจากหนุ่มใหญ่ผู้คลั่งไคล้ในทะเลกาม
    ภรรยาวัยเฒ่า…นอนตายในอ้อมแขนสามีชราด้วยอ้อมกอดที่แสนห่วงหาของวันวารที่ผันผ่าน
    มหาเศรษฐีตาย…กลบฝังร่างในหลุมศพเคียงข้างศพคนยากคนจน
    ความตายที่พระเจ้าสรรค์สร้าง
    ไม่เคยเลือกวัน วัยและเวลาหรือการขอเวลานอก
    มันยังคงยืนหยัดทำหน้าที่อย่างซื่อตรง
    ไม่เคยลืมหน้าที่ของตนเอง
    ผู้ที่มักลืมหน้าที่ของตนเองคือมนุษย์
    ที่มีระยะเวลาอันแสนสั้นบนโลกมายา
    ลืมเวลาอันแสนยาวนานในโลกนิรันดร์
    ลืมหน้าที่ของตนเองเพื่อเป็นในเบิกทาง
    เพื่อการก้าวสู่โลกแห่งความเป็นนิรันดร์
    ที่เข้ายากเหลือเกินดั่งอูฐลอดรูของเข็ม…

  5. ณ ที่นั่นมีพู่กันจัดวาง
    บนโต๊ะ ภาพมังจางเพราะลายแห่งแสง
    ทุกที่ทางและทุกแห่ง
    ต่างแก่งแย่งแข่งขันกัน
    มีนักฝันเพียงคนเดียว
    ปลดปล่อยราวน้ำเชี่ยวคือความฝัน
    ใต้สายรุ้น ดวงตะวัน
    นรกอันน่าชิงชัง

  6. เอาอีกแล้วแก้วเหล้า
    มีเรื่องเล่าร่วมบนโต๊ะสนทนา
    แดด กวีอุ่นๆมา
    ขับกล่อมบทกลอน
    นอนหลับที่ตรงนี้
    ตรงที่มีแดดร้อน
    เพื่อตายเมื่อตอน
    แดดเริ่มอ่อนเราจากลา
    มันคือการฆ่าคน
    ฆ่าฝนฆ่าความเหงา
    หรือเราฆ่าตัวเรา
    เมาเหล้าเคล้าความจริง

  7. ฉันเห็นมันเป็นฝันอันอบอุ่น
    ดูคุ้นคุ้นคล้ายคลื่นแห่งสมัย
    อีกไม่นานคงลับลาแล้วจากไกล
    เมื่อจากไปเมื่อไหร่จะได้มี
    ที่หลบหนีอันอบอุ่นอยู่ที่ไหน?
    เหมือนใครใครทิ้งขว้างหนอตัวฉัน
    ตั้งแง่รังเกียจกัน
    เพราะอะไรจึงฆ่าฉันทั้งเป็น
    น้าตาเย็นกลับอุ่นกลายเป็นร้อน
    ลวกตอนรินใส่น้ำตาไหล
    ที่นี่ที่ตรงไหนไม่เข้าใจ
    นี่คืออะไรหนอตัวเรา
    ทำไมเงาไม่สดใสเท่าแสงแดด!!
    ทำไมจึงต้องแผดเผาใจฉัน
    ฝันอยู่ที่ไหนกัน
    ทำไมคนเข้าใจฉันจึงไม่มี

  8. ดวงภาพเล็กๆ ยามได้เสพกวีเสเพล
    มันช่าง งดงามเเละเร้าร้อนสะเหลื่อเกิน

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: