ดอกไม้ที่หลับใหลในฤดูร้อน

Artwork by Simeon Solomon

Artwork 1893 by Simeon Solomon

ดอกไม้ที่หลับใหลในฤดูร้อน  

เมื่อแสงตะวันเจิดจ้า

แผดเผาทุ่งหญ้าและป่าเขา

ดอกไม้เช่นฉันกลีบเฉา

แห้งเหือดใต้ลมร้อนผ่าว

ก้านดอกลีบซีดเซียว

ใบเขียวถูกแต้มเหลือง

ฉันโน้มกายแทบเท้าพสุธา

สลายร่างที่เคยงดงามรับอรุณ

และหลับใหลตลอดฤดูร้อน

กลิ่นผืนดินแห้งโชยความเหงา

คิดถึงเม็ดฝนกระทบหลังคาสังกะสีผุ

ความฝันเก่าในทุ่งนาที่ถูกพรวนไถ

รอยคราดดังหวีบนศีรษะของนางฟ้า

สายน้ำเจิ่งนองผ่านร่องขุดคันนา

นกนางแอ่นและแมลงปอบินลาดตระเวณ

ฟ้าคึกคะนองประกายแลบปลาบวาบ

เมล็ดพันธุ์แห่งฉันยินแตรสังข์แห่งการฟื้นตื่น

เริงร่าขับขานบทเพลงแห่งชีวิตใหม่

แล้วเราก็ผลิใบแรกชูขึ้นเหนือธรณี

ท้องทุ่งสว่างไสวด้วยเม็ดสีแห่งใบเลี้ยง

ในดวงตาของหญิงสาวมีดอกไม้ผุดพราย

ฝูงลูกวัวป่าหย่านมวิ่งทะยานแล่นทั่วหุบเขา

เมื่อเด็กน้อยหยิบหนังสะติ๊กและถุงผ้าเต็มด้วยก้อนหิน

ฉันกำลังเต้นรำในนิทานเก่าแก่สืบทอดนับพันปี   

                             ซะการีย์ยา อมตยา

                             ฤดูร้อน ๒๕ มีนาคม ๕๑ 

Advertisements

บทกวีในบทกวีของปาโบล เนรูด้า

บทกวี   

และนั่นคือห้วงเวลาบทกวีได้มาถึง

เพื่อค้นหาฉัน ฉันไม่รู้ ฉันไม่ทราบ

เธอมาจากแห่งหนใด จากแม่น้ำหรือเหมันต์

ฉันไม่รู้เธอมาเมื่อใดและมาได้อย่างไร

ไม่  พวกเธอไม่ใช่เสียง พวกเธอหาใช่

ถ้อยคำ หรือความเงียบงันใดใด

ทว่าบนถนนสายหนึ่งฉันถูกเพรียกหา

จากมวลกิ่งก้านแห่งรัตติกาล

ถ้อยคำหยาบคายจากคนแปลกหน้า

ท่ามกลางกองเพลิงโหมกระหน่ำ

หรือการหวนคืนอย่างเดียวดาย

ที่นั่นฉันปราศจากโฉมหน้า

แล้วเธอได้สัมผัสฉัน     

ฉันไม่รู้จะพูดอย่างไร ปากของฉัน

ไม่มีทางหลุด

กล่าวนามอันใด

อีกดวงตานั้นก็บอดเสียแล้ว

และบางสิ่งเริ่มต้นในวิญญาณของฉัน

ความป่วยไข้หรือกระทั่งปีกซึ่งถูกหลงลืม

และฉันได้สร้างทางของฉันเอง

ถอดรหัส

ไฟนั้น

และฉันเขียนบรรทัดแรกอันสลัวเลือน

พร่ามัว ไร้สาระ เหลวไหล

อย่างสิ้นเชิง

ภูมิปัญญาอันหมดจด

ของบางคนผู้ซึ่งรู้ถึงความไม่มีอะไรเลย

และทันใด ฉันเห็น

นภากาศ

เคลื่อนคล้อย

และเบิกทาง

หมู่ดาวเคราะห์

มวลพฤกษาสั่นไหว

เงาซึ่งถูกจ้วงแทง

พรุน

ด้วยลูกธนู  อัคคีและบุปผชาติ

ราตรีอันแสนวกวน และจักรวาล    

และฉัน  สิ่งมีชีวิตขนาดจิ๋ว

เมามายด้วยประกายวาวมโหฬาร

ว่างเปล่า

ความเหมือน ภาพจำลอง

ของความลึกลับ

รู้สึกราวเป็นส่วนหนึ่ง

ของหุบเหว

ฉันเคลื่อนเป็นวงด้วยดวงดาวดารดาษ

ดวงใจฉันแหลกสลายสูญหายไปในสายลม   

ปาโบล เนรูด้า

 

 

 

ปาโบล เนรูด้า (Pablo Neruda ๑๙๐๔-๑๙๗๒) เกิดที่

เมืองพาร์รอล ประเทศชิลี เติบโตที่เมืองเทมูโค ที่นั่นซึ่งเขา

ได้พบกับกาเบรียลา มิสทรัล(กวีรางวัลโนเบลคนแรกของ

ชิลี)   ในปี ค.ศ.๑๙๒๐ ได้ไปยังเมืองซานติอาโกเพื่อศึกษาต่อ

และเริ่มตีพิมพ์บทกวี  ในปี ค.ศ.๑๙๒๔ หนังสือ  ยี่สิบ

กวีนิพนธ์แห่งรักและหนึ่งบทเพลงแห่งความสิ้นหวัง อันมี

ชื่อเสียงได้ปรากฏในบรรณพิภพ  ตั้งแต่ปี ค.ศ. ๑๙๒๗ ถึง

๑๙๔๓ เนรูด้าใช้ชีวิตในต่างประเทศ  ดำรงตำแหน่งนักการ

ฑูตในกรุงย่างกุ้ง โคลัมโบ บัตตาเวีย สิงคโปร์ บัวโนสไอเรส

บาร์เซโลน่า แมดริด ปารีสและเม็กซิโก้ซีตี้  หลังสงครามโลก

ครั้งที่๒ เข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งชิลี  ต่อมาถูกเพ่ง

เล็งและมุ่งทำลายล้างจากฝ่ายตรงข้าม เนรูด้าจึงเริ่มชีวิตใน

การอพยพ  ในยุคของเนรูด้าเขาเป็นกวีที่มีชื่อเสียงที่สุดในลา

ตินอเมริกา  และเดินทางกลับมาตุภูมิในปี ค.ศ.๑๙๕๒   ใน

ปาถกฐารับรางวัลโนเบลในปี ค.ศ. ๑๙๗๑ เขากล่าว กวีนั้น

จำต้องบรรลุถึงความสมดุลย์ระหว่างความโดดเดี่ยวกับความ

ปึกแผ่น ระหว่างความรู้สึกและการกระทำ ระหว่าง ลึกซึ้ง

ในตัวตน ลึกซึ้งต่อมนุษยชาติ  และวิวรณ์แห่งธรรมชาติ 

 

 

ปาโบล เนรูด้า ประพันธ์   ซะการีย์ยา อมตยา แปล จากคอลัมน์ บุรุษไปรษณีย์ของกวีหนุ่ม ปาจารยสาร ฉบับที่ ๓ ปีที่ ๓๒ มกราคม-กุมภาพันธ์ ๒๕๕๑ 

หากฉันมีดวงตา

I f  I  h a d  e y e s 

If I had eyes in the back of my head

I would have told you that

You looked good

As I walked away  

ห า ก ฉั น มี ด ว ง ต า

หากฉันมีดวงตาอยู่ด้านหลังศีรษะ

ฉันคงจะบอกเธอได้ว่า

เธอก็ดูสวยดีนี่

ขณะที่ฉันเดินจากไป 

If I had eyes : Jack Johnson

Listen more from Jack Johnson’s

http://www.myspace.com/jackjohnsonmusic

อุ้มเธอกลับบ้าน

[Youtube=http://www.youtube.com/v/Z9f0ZzVap-M&hl=en]

If she had wings she would fly away

and another day God will give her some
Trouble is the only way is down, down down.
 

หากเธอมีปีกเธอคงบินลับหาย

และวันต่อมา

พระเจ้าจะทรงประทานความยุ่งเหยิงบางประการแก่เธออีกหน

เพียงทางเดียวที่จะร่วงหล่น ร่วงหล่น ร่วงหล่น

. . . . . . . . .

As strong as you were, tender you go
I’m watching you breathing, for the last time
A song for your heart, but when it is quiet
I know what it means and I’ll carry you home, I’ll carry you home.

 

เท่าที่เธอจักเข้มแข็งได้ เธอจากไปอย่างอ่อนโยน

ฉันกำลังมองดูเธอหายใจ สำหรับครั้งสุดท้าย

เสียงเพลงแด่ดวงใจเธอ ทว่าเมื่อมันเงียบลง

ฉันรู้ว่ามันหมายความเช่นไร แล้วฉันจะอุ้มเธอกลับบ้าน

ฉันจะอุ้มเธอกลับบ้าน 

. . . . . . . 

จาก Carry You Home : James Blunt

ปีกทั้งสามของเธอ

เธอลอยตัวขึ้นสู่ฝัน

เหมือนในนิทานพื้นบ้าน

 สิ่งเล็กเล็กแต่ยิ่งใหญ่

ฉายภาพในจินตนาการ  

… 

ดวงอาทิตย์ของวันอาทิตย์

กรุแสงนวลผ่านทิวไม้

นกน้อยร้องเพลงขับขาน

ในท่วงทำนองปร่าประหลาด

สายน้ำจากสรวงสวรรค์

บางทีอาจเอ่อล้น

ให้ต้นหญ้าและวัชพืช

หายใจและลืมตาดูโลก

….

  

เธอเดินทางในวันวาร

เกลียวกาลขยับคลื่นซัด

ท้องฟ้าโปร่ง..

เธอกางปีกสีขาวทั้งสาม

ทะยานลงจากผาละอองเกสร

มวลดอกไม้แย้มบาน

ต้อนรับการกลับมา

เที่ยวบินยามสาย

โผนเหนือหมู่เมฆ

ร่อนเหนือผิวน้ำ

แล้ววงกลมยักษ์

กลืนกินสรรพสิ่ง

พริบตาอันตรธาน!  

.. 

ซะการีย์ยา อมตยา

๒ มีนาคม ๒๕๕๑

วันอาทิตย์ยามสาย