Blue Bottle

Advertisements

ดวงตาสีหมอก

กวีวโรวาท

                                                                               artwork by konrad

กู้เฉิง กวีหนุ่มชาวจีนพลัดถิ่นผู้ทำอัตวิบาตกรรมด้วยการแขวนคอกับต้นไม้ตอน

อายุ ๓๗ ปี เป็นหนึ่งในกลุ่มกวีสลัวเลือน ก่อนการปลงชีพตนเองเขาได้ใช้ขวาน

ฟันภรรยาตัวเอง เธอเสียชีวิตหนึ่งชั่วโมงต่อมาหลังจากเฮลิคอปเตอร์ได้นำส่ง

โรงพยาบาล ชีวิตปลายของเขาพำนักบนเกาะ Waiheke Island ประเทศ

นิวซีแลนด์

กู้เฉิง เกิด ปี ค.ศ. ๑๙๕๖ บิดาชื่อ กู้กง เป็นกวีนักปฏิวัติ  กู้เฉิงเขียนบทกวีตั้งแต่

วัยเยาว์  ตอนอายุ ๑๐ ขวบ เป็นช่วงปฏิวัติวัฒนธรรมของจีน กู้เฉิงเขียนบทกวีไว้ว่า..

ใบไม้แห้งวิ่งตะบึงไปตามท้องถนน

กิ้งไม้แห้งร้องครวญคร่ำอยู่ในสายลมหนาว

มหาพิภพเปลื้องอาภรณ์หลากสีสันของฤดูใบไม้ร่วง

เปลี่ยนเสื้อคลุมหิมะสีเงินยวงขึ้นสวม

ตอนอายุ ๑๑ ขวบ เขาเขียนบทกวี ที่มาแห่งดวงดาวด้วยจินตนาการอันบรรเจิด

กิ่งไม้คิดจะฉีกแผ่นฟ้าให้ขาด

แต่กลับแทงทะลุเป็นรูเล็กๆ ได้ไม่กี่รู

แสงสว่างนอกฟ้าแทงทะลุลงมา

ผู้คนเรียกขานมันว่าดวงเดือนและดวงดาว

ครั้งหนึ่งเขาเขียนบทกวีชื่อ จบสิ้น เขาถูกวิพากษ์อย่างรุนแรงจากกวีรุ่นพี่เนื่อง

ด้วยว่ากวีอาวุโสถือว่าเป็นการหลบหลู่ต่อแม่น้ำสายสำคัญของจีนเพราะเขา

เปรียบแม่น้ำฉางเจียนเป็นผ้าศพท่อนหนึ่งของบทกวี จบสิ้น

พริบตานั้น

การถล่มทลายหยุดลง

ริมแม่น้ำซ้อนทับด้วยหัวกะโหลกของยักษ์

เรือใบที่ไว้ทุกข์แล่นผ่านไปช้าๆ

เผยคลี่ผ้าศพสีเหลืองทึม

หมายเหตุ: คมคำกวีวโรวาท ปุถุชนแปล  ส่วนบทกวีและประวัติย่อของกู้เฉิงคัด

และเรียบเรียงจากบทนำของหนังสือ ใกล้กาลนาน อุเทน มหามิตร เขียน ซึ่ง

อ้างอิงจากหนังสือ กิ่งไผ่และดวงโคมของ เรืองรอง รุ่งรัศมี

ห้วงมหรรณพ

bigwater.jpg

Beloved

ฉันไปตลาดมืดค้าอาวุธ

เพื่อซื้อนิวเคลียร์

มาฝากเธอ

 

ที่รัก

 

ฉันไปตลาดค้าไม้

 

เพื่อซื้อโลงศพ

 

มาฝากเธอ

 

ที่รัก

 

~

ฉันไปตลาดขายดอกไม้

เพื่อซื้อดอกไม้

 

มาฝากเธอ

 

ที่รัก

 

~

ฉันไปตลาดค้าอิสรภาพ

 

เพื่อซื้อสันติภาพ

 

มาฝากเธอ

 

ที่รัก

 

~

แต่มันไม่เคยมีขาย!

ซะการีย์ยา อมตยา

Artwork by putushon

*

Dead Poet

ขออภัยในความสะดวก

 

จาก โพสต์แรก Posted on โดย ปุถุชน | ถึงโพสต์ปัจจุบัน Posted on โดย ปุถุชน | ตัวเลขจำนวนผู้เข้ามาเยือนบล็อกสาธารณรัฐกวีนิพนธ์ครบหมื่น ๑๐,๐๐๐ แล้วในวันนี้ อันที่จริงบล็อก https://putushon.wordpress.com ผมสมัครใช้บริการเมื่อปลายปี ค.ศ. ๒๐๐๖ หลังจากปิดกิจการลงชั่วคราวของบล็อก http://putushon.blogspot.com อันเป็นบล็อกที่ผมสมัครใช้ตั้งแต่ปี ค.ศ. ๒๐๐๒  งานเขียนของผมจำนวนหนึ่งยังคงเก็บไว้ในบล็อกจุด แต่ไม่ได้ทำการเผยแพร่

 

หลังจากที่ผมได้รับการติดต่อประสานจากโครงการวรรณกรรมเอเชียตะวันออก  เพื่อรวมเล่มงานเขียนแอนโทโลจี้กับนักเขียนภูมิภาคนี้ ทางโครงการแนบมาว่าหากมีบล็อกหรือเว็บไซต์ให้จัดส่งไปด้วย ดังนั้นแล้ว จึงเป็นเหตุให้ผมต้องปัดฝุ่นบล็อกแห่งนี้ที่เคยสมัครไว้ และตัดสินใจใช้บล็อกเวิร์ดเพรสเป็นบล็อกอย่างเป็นทางการ เพื่อเชื่อมต่อกับเครือข่ายนักเขียนในต่างแดน ผมจึงจำเป็นต้องมีบล็อกเป็นภาษาอังกฤษจึงได้เปิดThe Republic of Poetry ภาคภาษาอังกฤษขึ้นมา

 

นับจากโพสต์แรก ๒๖ พย ๕๐ ถึง ๑๒ กพ ๕๑  เท่ากับ  ๒ เดือน กับ ๑๗ วัน จำนวน ผู้เข้าชม ๑๐,๐๐๐แม้จำนวนผู้ชมไม่ใช่สาระสำคัญ แต่ผมอยากขอบคุณทุกท่านที่มาเยือน มาอ่าน มาแสดงความคิดเห็นและ ผมต้องขออภัยยิ่งที่บางครั้งไม่ได้ตอบโต้ข้อความ แต่ผมก็ได้ทำหน้าที่ของผมเสมอต้นเสมอปลายในการนำเสนอบทกวีให้ท่านผู้มาเยือนได้อ่าน และจะทำต่อไป…

ด้วยความขอบคุณทุกท่านอย่างยิ่งยวด

ปุถุชน(ซะการีย์ยา อมตยา )

รักษาการประธานาธิบดีสาธารณรัฐกวีนิพนธ์