มรดกสุนทรีย์ จากอีกมิติหนึ่งของกาลเวลา

stairway.jpg

Artwork by Over the moon

ในอ้อมกอดของความมืดมนแห่งเอ็กซิสตองเชียลิสท์
ความเหงาอ้างว้างไหลบ่าท้นท่วมนั้นช่างเปล่าเปลี่ยว
ทอประกายระยิบระยับประหนึ่งสถิตย์ท่ามกลางสายแดด
ซึ่งดวงอาทิตย์โบราณสาดแสงทาทาบทุ่งร้างกลางทะเลทราย
ทอประกายบนทรายทุกเม็ดแห่งกาลอดีตอันเรืองโรจน์
เงาเลือนรางของเรือนร่างดอกพลับพลึงไพรสีขาวสะท้อน
วาบไหวไปมาเหนือหลุมฝังศพกวีผู้ไม่มีใครรู้จักมากที่สุดท่านหนึ่ง

ความเย่อหยิ่ง เหนื่อยหน่ายและขึ้งเครียดรุมเร้าทว่ารกร้าง
ก่อตัวกันเกาะกุมหัวใจราวกับมวลตะไคร่น้ำจับหินโสโครก
ที่ทั้งโคลัมบัสและมาร์โคโปโลไม่เคยย่างเหยียบไปถึง
เสี้ยวเศษกระท่อนกระแท่นอันกระจัดกระจายของคำยกย่อง
เป็นเพียงละอองฝนที่พรำลงบนผืนดินแห้งผากรอคอย
ความชุ่มชื้นมาเนิ่นนานแสนนานจนกาลเวลาหมุนวน
แม้แต่กาลฤดูยังสับสนงงงวยกับความปร่าแปร่งนั้น

กวีนิพนธ์วรรคแล้วท่อนเล่าลั่นดาลออกมาจากห้วงสำนึก
ลึกลงใต้ก้นบึ้งแห่งตาน้ำที่ผุดอย่างมิหยุดหย่อนภายใน
ความรู้สึกอันอ่อนไหวนาทีแล้วนาทีเล่าถูกสกัดกลั่นกรอง
เป็นมหากาพย์รำพึงรำพันแห่งชีวิตอันไร้สาระบนโลกอนิจจัง
ป่าวประกาศถึงสุนทรียภาพแห่งความงามและอัปลักษณ์
ความดี ความชั่ว ความทุกข์ ความโศกและความปลื้มปีติ

                                         ซะการีย์ยา อมตยา 

Advertisements

2 Responses

  1. สวัสดีครับท่านปุ
    ไม่ได้มาเยี่ยมหลายวันเลยครับ

  2. สวัสดีครับนกน้อย
    ยินดีครับที่โฉบมายังสาธารณรัฐ
    ที่นี่ไม่มีอะไรนอกจาบทกวี
    บรรณาการแด่ผู้ผ่านมา…

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: