อุโมงค์ในรอยเท้า

อุโมงค์ในรอยเท้า
 
รอยเท้าของดอกไม้บนผืนป่า
กัดกินจินตนาการแห่งดวงดาว
ระยิบพราวใต้ค่ำคืนที่แสงสุกสกาว
ในอุโมงค์แห่งความฝัน
ฉันเห็นหญิงสาวดุ่มเดินบนถนนสีขาว
รอยเท้าสีแดงเพลิงทอดยาวเป็นสาย
ระโยงระยางราวใบไม้ร่วงทับถม
หยดน้ำบนใยแมงมุมราวตาข่ายจักรวาล
สะท้อนภาพเงาร่างของเธอ
โลกหลายใบเหลื่อมอัญมณี
หากดวงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่อง
รุ้งล้านสีพรูพรั่งกระหวัดเกี่ยว
อาจเป็นดอกไม้กลีบเศร้าที่สุด
โรยร้างกิ่งในฤดูผลัดใบ
ปากกระบอกปืนไฟเปล่งฉาน
เลือดสาดนองเจิงบนทางสายนั้น
เสียงร่ำไห้จากที่ห่างไกล
สุสานบนชั้นฟ้าถล่มทลายครืน
อสุนิบาตแผดลั่น
ตัดผืนแผ่นฟ้ากระจุยกระจาย
ขบวนแห่ไว้ทุกข์ในชุดสีดำใหม่เอี่ยม
เงียบใบ้เฉกเช่นศิลาเหนือหลุมฝังศพ
 
ซะการีย์ยา อมตยา
 

 
พิมพ์ครั้งแรก ใน จุดประกายวรรณกรรม วันอาทิตย์๒๕ พฤษภาคม ๒๕๕๑
 
 
 
 

คำอาลัย

Artwork from the film “The Greater Circulation” by Antero Alli

คำอาลัย
 
โอ สรรพสิ่งช่างห่างไกล
และเนิ่นนานมาแล้ว
ฉันศรัทธาต่อดาวดวงนั้น
นับพันปีที่ได้แตกดับ
กระนั้นฉันยังคงเห็นแสง
ฉันศรัทธา ในเรือลำนั้น
เคลื่อนฝ่าม่านรัตติกาล
บางสิ่งที่น่ากลัวกล่าวกันไว้
ในบ้านหลังนั้น
มีนาฬิกาเรือนหนึ่ง
ตี…
มันตีที่ตรงไหน?…
 
ฉันอยากก้าวเดิน
ออกจากจิตใจ
ภายใต้ฟ้ากว้าง
ฉันอยากสวดวิงวอน
ดวงหนึ่งจากหมู่ดาว
จะต้องคงอยู่
ฉันศรัทธาฉันรู้
ดวงไหน
จะคงทนอยู่ได้นาน
แลยืนหยัดดุจหนึ่งนคร
สีขาวในฟากฟ้า
ณ จุดสุดท้าย
ประกายแห่งแสง…
 
ไรเนอร์ มารีอา ริลเค
 
 
 
ไรเนอร์ มารีอา ริลเค ประพันธ์   ซะการีย์ยา อมตยา แปล 
จากคอลัมน์ บุรุษไปรษณีย์ของกวีหนุ่ม  นิตยสาร ปาจารยสาร
ฉบับที่ ๓ ปีที่ ๓๑ ธันวาคม-มกราคม ๒๕๕๐