artwork by selektor
จุดจบของขนมปังแยมสตรอว์เบอร์รี่
ฟืนเต็มเตาอบจักรวาล
หญ้าเหลืองขาวซีดเริ่มเขียวขจี
ปวงดอกไม้คลี่ออกจากผ้าห่ม
นกหางสีแดงสลัดความเกียจคร้าน
สรรพสิ่งปรากฏเงาบนผืนดิน
ตามถนนหนทางเต็มด้วยผู้คน
ในรองเท้ามีเท้าที่เมื่อยล้า
ในกางเกงมีขาที่อ่อนเพลีย
ในเสื้อมีแผ่นหลังอันบอบช้ำ
ห่างไกลออกไปหลายไมล์
ทะเลกระจกสะท้อนในดวงตา
ตะบองเพชรต้นสูงอวบอิ่ม
หนามแหลมคมราวดาบปลายปืน
สงครามกลางเมืองพักรบชั่วคราว
เลือดแห้งกรังบนถนนถูกชะล้างด้วยหยาดฝน
เหลือแต่ร่องรอยความแค้นเคืองในจิตใจผู้คน
ความตายที่ผลิดอกออกผลกำลังโกรธาในนรก
นักค้าสงครามแสยะยิ้มกับฤดูฆ่าที่กำลังจะเริ่มอีกครา
คลังแสงพร่องตะกั่ว ดินปืน หัวทองแดงและกำมะถัน
ความขัดแย้งระลอกใหม่กำลังถูกจัดวาง
ใครบางคนจะต้องถูกสังหารในวินาทีต่อไป
ใครคนไหนจะเป็นผู้โชคดีคนนั้น
ที่จะได้รับอภิสิทธิ์หนีจากเตาอบได้เป็นคนแรก
เลือดของเขาจะทาสีหนังสือพิมพ์หน้าหนึ่งให้แจ่มจรัส!
ซะการีย์ยา อมตยา
- พิมพ์ครั้งแรก ในเนชั่นสุดสัปดาห์ ๒๑ มิถุนายน ๕๑
Filed under: My Poetry
ยกให้เป็นมือหนึ่งของกลอนเปล่า ณ วันนี้
นึกถึง มุฮัมหมัด ส่าเหล็ม เมื่อครั้งกระโน้น
เขาผู้ซึ่งพากลอนเปล่าเข้าไปเต้นเร่าในหัวใจ
เช่นกันฯ
“ใครบางคนจะต้องถูกสังหารในวินาทีต่อไป”
เฮ้อ!
สงครามเอ๋ยเจ้า…