อุโมงค์ในรอยเท้า
รอยเท้าของดอกไม้บนผืนป่า
กัดกินจินตนาการแห่งดวงดาว
ระยิบพราวใต้ค่ำคืนที่แสงสุกสกาว
ในอุโมงค์แห่งความฝัน
ฉันเห็นหญิงสาวดุ่มเดินบนถนนสีขาว
รอยเท้าสีแดงเพลิงทอดยาวเป็นสาย
ระโยงระยางราวใบไม้ร่วงทับถม
หยดน้ำบนใยแมงมุมราวตาข่ายจักรวาล
สะท้อนภาพเงาร่างของเธอ
โลกหลายใบเหลื่อมอัญมณี
หากดวงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่อง
รุ้งล้านสีพรูพรั่งกระหวัดเกี่ยว
อาจเป็นดอกไม้กลีบเศร้าที่สุด
โรยร้างกิ่งในฤดูผลัดใบ
ปากกระบอกปืนไฟเปล่งฉาน
เลือดสาดนองเจิงบนทางสายนั้น
เสียงร่ำไห้จากที่ห่างไกล
สุสานบนชั้นฟ้าถล่มทลายครืน
อสุนิบาตแผดลั่น
ตัดผืนแผ่นฟ้ากระจุยกระจาย
ขบวนแห่ไว้ทุกข์ในชุดสีดำใหม่เอี่ยม
เงียบใบ้เฉกเช่นศิลาเหนือหลุมฝังศพ
ซะการีย์ยา อมตยา
พิมพ์ครั้งแรก ใน จุดประกายวรรณกรรม วันอาทิตย์๒๕ พฤษภาคม ๒๕๕๑
Filed under: Uncategorized
มาเยือนค่ะ..เศร้าใจจัง..
โหวตให้
มาเยี่ยมครับ หลังจากที่ไม่ได้เข้ามานานหลายเดือน
ช่องทางเดินแห่งอุโมงค์มืดมิด
หาได้ปราศจากรอยเท้า
เราสารภาพว่าโหยหาแม้เพียงวอมวาวแสงหิ่งห้อย
แวบเข้ามาอ่าน ไม่ค่อยจะมีหัวด้านนี้เลย อ่านแล้วงง ^^” แต่ภาพประกอบอาร์ตมากเลย
สาบานได้ว่าจะไม่อ่านรอบเดียวด้วยเหตุผลนานา
เช่น ต้องให้เวลากับการตีความและการใช้ภาษาเป็นต้น