อุโมงค์ในรอยเท้า

อุโมงค์ในรอยเท้า
 
รอยเท้าของดอกไม้บนผืนป่า
กัดกินจินตนาการแห่งดวงดาว
ระยิบพราวใต้ค่ำคืนที่แสงสุกสกาว
ในอุโมงค์แห่งความฝัน
ฉันเห็นหญิงสาวดุ่มเดินบนถนนสีขาว
รอยเท้าสีแดงเพลิงทอดยาวเป็นสาย
ระโยงระยางราวใบไม้ร่วงทับถม
หยดน้ำบนใยแมงมุมราวตาข่ายจักรวาล
สะท้อนภาพเงาร่างของเธอ
โลกหลายใบเหลื่อมอัญมณี
หากดวงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่อง
รุ้งล้านสีพรูพรั่งกระหวัดเกี่ยว
อาจเป็นดอกไม้กลีบเศร้าที่สุด
โรยร้างกิ่งในฤดูผลัดใบ
ปากกระบอกปืนไฟเปล่งฉาน
เลือดสาดนองเจิงบนทางสายนั้น
เสียงร่ำไห้จากที่ห่างไกล
สุสานบนชั้นฟ้าถล่มทลายครืน
อสุนิบาตแผดลั่น
ตัดผืนแผ่นฟ้ากระจุยกระจาย
ขบวนแห่ไว้ทุกข์ในชุดสีดำใหม่เอี่ยม
เงียบใบ้เฉกเช่นศิลาเหนือหลุมฝังศพ
 
ซะการีย์ยา อมตยา
 

 
พิมพ์ครั้งแรก ใน จุดประกายวรรณกรรม วันอาทิตย์๒๕ พฤษภาคม ๒๕๕๑
 
 
 
 

5555555555555

Fleurons of Hope by Max Kisman

5555555555555
 
 
SP แกเลอรี่ปิด
ภาพถ่ายขาวดำจึงไม่ได้เห็น
เตร่แถวร้านหนังสือตรอกข้าวสาร
ได้ Paul Celan มาเล่มหนึ่ง
กลับที่พักดีกว่า
มีงานแปลอีกหลายชิ้นรออยู่
บก ทวงยิกยิกหลายวันแล้ว
บนรถเมล์สายหก
สาวน้อยวัยเปรี้ยวจี๊ด
สวมเสื้อ Coca-Cola เบอร์ 10
กระแทกเสียงเข้าโทรศัพท์มือถือ
คืนนี้กระทืบคน
เตรียมตีนไว้ด้วย
อะโห่..กระเป๋ารถเมล์สะดุ้ง
เสียงโหวกเหวกของยวดยาน
ผู้คนเลิกงานวิ่งแข่งกับเวลา
บันไดรถทำงานหนัก
ก้าวขึ้นก้าวลง
เสียงเธอคนนั้นแทรก
คืนนี้มีตบด้วยน่ะโว๊ยยยย
ป้ายต่อไปเห็นสะพานลอยมาแต่ไกล
ผมดีดตัวลงมา
ก่อนที่รถเมล์คันเล็กกระชากเกียร์จากไป
จับราวสะพานสีสแตนเลส
ค่อยค่อยขยับสาวเท้าขึ้น
ทัศนียภาพเมืองที่แน่นด้วยรถรา
ผู้คนกำลังกลับบ้านกลับช่อง
บนสะพานมีคำเตือน
โปรดระวัง คนร้ายก่อเหตุบนสะพานลอย
ผมตรวจดูเชือกผูกรองเท้า
รีบดิ่งลงมา
ก่อนที่ผมจะกลายเป็นผู้ถูกกระทำ
หรือเป็นผู้กระทำเสียเอง!
5555555555555
 
ซะการีย์ยา อมตยา
๒๑ พฤษภาคม ๒๕๕๑

 

 

 

Mr. Pitiful นายเปรมปรีดิ์

MATT COSTA LYRICS – Mr Pitiful
Oh Mr. pit
Oh Mr. pit
Mr. pitiful
Who let you down?
Who let you down?
Who let you down?
You still don’t believe
You don’t believe
You don’t believe
That greed’s for a show
Your soap box unfolds
But, please come down from that cloud
You see at all I don’t expect you to admit that you [...]

Manifiesto

แด่…วิคเตอร์ จารา
เสียงของคุณตกกระทบราวสายฝนต้องดวงวิญญาณของฉัน
วิญญาณอันอ่อนล้าดวงนี้พ่ายแพ้แก่ชีวิตปรารถนาเพียงคำปลอบโยน
ดอกฝนพรั่งพรูพรมโปรยหยาดชุ่มฉ่ำอันมิอาจสรรถ้อยอธิบาย
ฉันรู้สึกถึงดอกไม้กำลังแทงรากแตกใบในอาณาจักรอันไร้สุข
ฉันกำลังเดินไปบนทางที่เจิงนองไปด้วยสายน้ำ
ไออุ่นดินลอยเป็นหมอกบางปกคลุมถนนที่จะนำฉันกลับบ้าน
ซะการีย์ยา อมตยา/๑๔ พฤษภ ๕๑
Víctor Jara was a Chilean teacher, theatre director, poet, singer-songwriter, and political activist.
more music at Myspace