เติมถ้วยรักให้ปริ่มฝัน
ฉันรินไวน์จากถ้วยแห่งรัก
คัดบ่มจากสรวงสวรรค์
คราปฐมกาลแห่งโลก
กลางวันลุกไหม้เผาดวงอาทิตย์
รอยเท้าของอดัมและอีฟ
ใต้ร่มเงาต้นไม้ต้องห้าม
ทะยานบินสู่ห้วงฝัน
ฉีกวิ่นกฎฟ้าทลายครืน
วิญญาณขบถโบยบิน
เหนืออาณาจักรของพระเจ้า
ถ้วยของเธอและฉัน
เติมแด่กันด้วยแรงปรารถนา
ในคืนวันก่อนเก่าเหนือสวรรค์
และการลงทัณฑ์บนผืนโลก
ฉันรินไวน์จากถ้วยแห่งรัก
ดวงดาวดารดาษและดวงจันทร์
ทอประกายบนทางฝันแห่งสองเรา.
ซะการีย์ยา อมตยา
พิมพ์ครั้งแรก ใน จุดประกายวรรณกรรม วันอาทิตย์ ๖ เมษายน ๒๕๕๑
Filed under: My Poetry | 11 Comments »
