ดอกไม้ที่หลับใหลในฤดูร้อน

Posted on มีนาคม 26, 2008 by ปุถุชน

Artwork by Simeon Solomon

Artwork 1893 by Simeon Solomon

ดอกไม้ที่หลับใหลในฤดูร้อน  

เมื่อแสงตะวันเจิดจ้า

แผดเผาทุ่งหญ้าและป่าเขา

ดอกไม้เช่นฉันกลีบเฉา

แห้งเหือดใต้ลมร้อนผ่าว

ก้านดอกลีบซีดเซียว

ใบเขียวถูกแต้มเหลือง

ฉันโน้มกายแทบเท้าพสุธา

สลายร่างที่เคยงดงามรับอรุณ

และหลับใหลตลอดฤดูร้อน

กลิ่นผืนดินแห้งโชยความเหงา

คิดถึงเม็ดฝนกระทบหลังคาสังกะสีผุ

ความฝันเก่าในทุ่งนาที่ถูกพรวนไถ

รอยคราดดังหวีบนศีรษะของนางฟ้า

สายน้ำเจิ่งนองผ่านร่องขุดคันนา

นกนางแอ่นและแมลงปอบินลาดตระเวณ

ฟ้าคึกคะนองประกายแลบปลาบวาบ

เมล็ดพันธุ์แห่งฉันยินแตรสังข์แห่งการฟื้นตื่น

เริงร่าขับขานบทเพลงแห่งชีวิตใหม่

แล้วเราก็ผลิใบแรกชูขึ้นเหนือธรณี

ท้องทุ่งสว่างไสวด้วยเม็ดสีแห่งใบเลี้ยง

ในดวงตาของหญิงสาวมีดอกไม้ผุดพราย

ฝูงลูกวัวป่าหย่านมวิ่งทะยานแล่นทั่วหุบเขา

เมื่อเด็กน้อยหยิบหนังสะติ๊กและถุงผ้าเต็มด้วยก้อนหิน

ฉันกำลังเต้นรำในนิทานเก่าแก่สืบทอดนับพันปี   

                             ซะการีย์ยา อมตยา

                             ฤดูร้อน ๒๕ มีนาคม ๕๑ 

Filed under: My Poetry

« »

12 Responses

  1. เด็กชายเจ้าน้ำตา, บน มีนาคม 26th, 2008 ที่ 2:51 am Said:

    อย่างงามอ่ะคุณพี่

  2. kokoyadi, บน มีนาคม 26th, 2008 ที่ 3:22 am Said:

    เหือดหายลับหับแห้ง
    แล้งเรื้อนเลือดร้อน หดหาย
    กายสะร้าง ล้างชะ จิตปลง
    …
    หมดแล้ว ชุ่มชื่น ลาลับ

  3. slowslow, บน มีนาคม 26th, 2008 ที่ 3:32 am Said:

    เด็กน้อย
    มอมแมม
    นอนหลับปุ๋ย
    อยู่บนเนินหญ้า
    เขียวขจี

    สีเขียวละเอียด
    กลมกลืน
    กับสีฟ้าอ่อน
    ของท้องฟ้า
    และสีขาว
    ของมวลเมฆ

    ลมโชยแผ่ว
    นกบินผ่าน
    สุนัขขนปุย
    กระโดดไล่งับ
    แมลงปอ

    ผีเสื้อบิน
    ฉวัดเฉวียน
    ดูดดื่มน้ำหวาน
    จากเกสร

    เด็กน้อย
    มอมแมม
    ปรือตา
    เปิดปากหาว
    น้ำตาคลอ

    ลมโชยแผ่ว
    ระลอกแล้ว
    ระลอกเล่า
    เด็กน้อย
    มอมแมม
    ปิดเปลือกตา
    และล้มตัว
    ลงนอนต่อ.

  4. ลำดวน, บน มีนาคม 26th, 2008 ที่ 4:12 am Said:

    ยอดไปเลย…พี่เช

  5. เพลงเอย, บน มีนาคม 26th, 2008 ที่ 5:18 am Said:

    สายลมร้อนมีนา
    พัดพาใบบางกระเจิง
    ปลิดปลิวคว้างคล้ายระเริง
    เจ้าดวงดอกหยั่งเชิงมิหลงระเริงลม

    สายลมร้อนมีนา
    บาดกายาด้วยเขี้ยวคม
    บาดดวงจิตทุกข์ระทม
    พรากเธอหล่นจากรวงใจ

  6. ยา, บน มีนาคม 26th, 2008 ที่ 12:44 pm Said:

    ชอบบทนี้จัง

  7. much, บน มีนาคม 26th, 2008 ที่ 3:28 pm Said:

    นิทานพันปี … ต้องใช้เวลาฟังนานเป็นพันปีด้วยป่าวอ๊ะ 55

  8. โกศล อนุสิม, บน มีนาคม 27th, 2008 ที่ 8:44 am Said:

    อืมม์

    ให้ความรู้สึกลึกซึ้งภายในดี

    ขออีกนะแบบนี้

  9. ดาวปลาตะเพียน, บน มีนาคม 29th, 2008 ที่ 6:59 am Said:

    บทนี้น่ารักจัง
    ……..
    ดอกไม้ไหนน้อที่หลับหนีลมแล้ง
    ดอกบัวดินที่บ้านยังเบิกบาน
    ยิ้มร่าเลยค่ะ

  10. แก้วตา, บน มีนาคม 29th, 2008 ที่ 4:57 pm Said:

    นิทานเก่า
    คนเล่าแก่
    เนื้อความเลอะเลือน

  11. ณ กมล, บน เมษายน 2nd, 2008 ที่ 4:31 pm Said:

    สูญสลาย..เพื่อก่อหวัง..

    ..

    เมล็ดพันธุ์แห่งความฝันได้หว่านกล้าลงแล้ว..

    รอเพียงเวลา..ซึ่งหยาดน้ำฝนแห่งความเชื่อมั่นจะพร่างพรม

    เมื่อนั้น..กล้าไม้จักเติบงาม..ท่ามกลางความไร้หวัง..

    ..

    สวัสดีค่ะ..

  12. ลัดดา สงกระสินธ์, บน สิงหาคม 17th, 2008 ที่ 8:21 am Said:

    เม็ดสีแห่งใบเลี้ยง

    หย่านม

    หนังสะติ๊ก

    ลมร้อนผ่าว

    แมลงปอ

    รอยคราด

    งามแสนงาม

ใส่ความเห็น