ดอกไม้แห่งรัก
อยากบอกกวีด้วยภาษาท้องฟ้า
อยากบอกกวีด้วยภาษาดวงดาว
อยากบอกกวีด้วยภาษาสายฝน
อยากบอกกวีด้วยภาษาสายลม
อยากบอกกวีด้วยภาษาแสงแดด
อยากบอกกวีด้วยภาษาดอกไม้
อยากบอกเธอด้วยภาษากายใจ
ทว่าท้องฟ้าของกวีทุกคืนวันมืดมิด
ทว่าดวงดาวของกวีอับแสงโรยรา
ทว่าฤดูกาลของชีวิตแห้งแล้ง
ทว่าช่องว่างจิตวิญญาณคับแคบ
ทว่าดวงอาทิตย์เหนื่อยหน่ายเมื่อยล้า
ทว่าดอกไม้แห่งรักเฉาตายไปหมดแล้ว
ทว่าภายในเธอกักขังความทรนงบอดใบ้
ทว่าดอกไม้แห่งรักเฉาตายไปหมดแล้ว
ทว่าภายในเธอถูกกักขังทรมาน
ทว่าดอกไม้แห่งรักเฉาตายไปหมดแล้ว
ทว่าภายในเธอถูกกักขังและทรมาน
ฉันจึ่งได้แต่บอกตัวเองด้วยภาษาของฉันเอง!
ซะการีย์ยา อมตยา
๓ มกราคม ๒๕๕๑
Filed under: Love Poem | 8 Comments »
