งานเขียนที่ถูกแบนจากโอเคเนชั่น!

กูต้องไปไหนสักแห่ง , ไม่ใช่ไปไหนก็ได้
 

เหมือนกับกูอยากมีใครสักคน , ไม่ใช่ใครก็ได้….วันนี้กูมีเรียนสิบครึ่งถึงบ่ายสาม, มีเวลาตัดสินใจอีกสองชั่วโมง
 

กับการที่กูจะออกเดิน หรือไปเรียนทั้งที่หัวใจมันล้าเหลือเกิน
 

กูไม่อยากทำอะไร ไม่อยากกระดิกกระเดี้ยว เหี้ย! แต่ไม่ได้อยากง่อยนะเว้ย
 

กูอยากดมกลิ่มทะเล แม่ง! มีเงินติดตัวไม่ถึงร้อย ,, กว่าแม่จะส่งคงบ่ายๆ
 

ไม่กล้าบอกหรอก ว่าส่งทันทีเลยนะ , กูรุ้ว่าแม่มีเสมอ แต่เกรงใจ

หัวหิน , กูไปมาแล้ว ไปคนเดียว ไม่น่าประทับใจ
 

ไม่มีเหี้ยไรเลย นอกจากเกย์ ผับ ร้านอาหาร โรงแรมสำหรับอิพวกไฮโซ
 

แล้วคนเดินดินอย่างกูก็ได้แต่ชะแง้ แล้วเช่าเก้าอี้ตัวละห้าสิบเป็นที่นอนกลางคืน

บางแสนล่ะ , กูกำลังอยากไปบางแสน กูเคยโบกรถเส้นนั้นครั้งนึงตอนไปทำค่ายที่จันทฯ
 

แต่ว่าคราวนี้ถ้ากูไป กูต้องไปคนเดียว , ไม่มีใครกระสันอยากเอาหัวแม่ตีนจุ่มน้ำสักคน
 

กูฝันถึงทะเลสงบๆ หาดที่มีขอนไม้ มีกู มีลมพัดเบาๆ กูอยากนอนอ่านหนังสือเงียบๆ
 

ให้ใจกูแกร่งขึ้น ขอเวลาแค่เจ็ดสิบสองชั่วโมง แล้วกูก็จะกลับมาเป็นกูอีกครั้ง
 

กูตามวาทกรรมเด็กเรียนทั่วไป เกรดสามกว่า แม่ง ไม่เคยโดด ไม่เคยอิดเอื้อนที่จะเรียน
 

แต่นั่นมันเป็นภาพตอแหลของกูว่ะ , จริงๆ กูอยากไป กูไป กูไม่มีอารมณ์ กูก็แจ้งครูว่า
 

ไม่พร้อมค่ะอาจารย์ , หนูกำลังป่วยการเมือง !! ด่ากูกลับมาทุกราย

แล้วไอ้การจะออกปากยืมเพื่อน ก็แม่งยากเหลือเกิน กูรู้ว่าเพื่อนมี แต่กูไม่กล้าว่ะ
 

กูกลัวว่ากว่าแม่กูจะโอนมาวันนี้ ฝันกูจะเหือดเลือดกูจะแห้งซะก่อนนะสิ !!

แต่ที่รู้ๆ คือกูอยากไปยืนประจันหน้ากับทะเล ,,,
 

กูเชื่อมั่นในความเวิ้งว้างของทะเล
 

กูกลัวภูเขา – ความทะมึนของมันเป็นปราการให้ความคิดกูปิดกั้น
 

กูอยู่กับภูเขาสงบกูจริง แต่หวั่นหวาด
 

แต่ถ้ากูอยู่กับทะเล เสียงคลื่นซ่าๆ ตลอด แต่กูรู้สึกมีพลัง

…

แม่ง เอาไงดีวะ กับอีกสองชั่วโมงที่ต้องคิดตัดสินใจ
 

และออกเดินทาง ,,

แม่ง – ตีนอยู่ไม่สุข ใจก็ไม่สุขไปด้วย  

อ้างอิง  http://www.oknation.net/blog/wayward/2007/12/17/entry-1