Posted on ธันวาคม 31, 2007 by ปุถุชน
Photography by Sunburnsideup
ปลายทางมันอยู่ใต้เท้า
๑
กวีคนหนึ่งบนถนนสายนั้น
โบกรถเข้าเมือง
เพียงเพื่อ
แหกปากกู่ตะโกน
เพรียกหานายกรัฐมนตรี
บนประเทศเสรี ประชาธิปไตยเฮงซวย
๒
หญิงสาวคนหนึ่งบนถนนสายเดียวกัน
โบกรถเข้าเมือง
เพียงเพื่อ
ทดลองค้นหาความจริง
บนประเทศอิสระ มากล้นเสรีภาพ
๓
กรรมกรคนหนึ่งบนถนนสายเดียวกันนั้น
โบกรถเข้าเมือง
เพียงเพื่อ
พิสูจน์กำลังกายอันทรหด
บนประเทศกำลังพัฒนา พ้นโลกที่สาม
๔
ใต้ฝ่าเท้าของพวกเขา
มีความเศร้าถมทับกันเป็นกองมหึมา
ในกระเป๋ากางเกงของพวกเขา
มีความหวังและความฝันอัดเสียแน่น
คำถามมากมายพรั่งพรูในหัวกะบาล
คำตอบต้องอยู่ที่ไหนสักแห่ง
ไม่บนตึกสูงระฟ้าก็คงสลัมต่ำเรี่ยดิน
๕
ปัญหาไม่ได้อยู่ที่คำถามหรือคำตอบ
คำตอบไม่ได้อยู่ที่ปัญหาหรือคำถาม
อยู่ที่ว่า…
รถคันไหนจะยอมหยุดรับพวกเขาเข้าเมืองเสียที!
ซะการีย์ยา อมตยา
๓๑ ธันว์ ๒๕๕๐
Filed under: My Poetry | 10 Comments »
Posted on ธันวาคม 31, 2007 by ปุถุชน
คัดจาก> บทกล่าวนำถึงปะการัง จากพิบูลศักดิ์ ละครพล ในหนังสือรวมบทกวี
‘สุดฝั่งที่ขอบฟ้า’ โดย ปะการัง
Filed under: Quote | 8 Comments »
Posted on ธันวาคม 30, 2007 by ปุถุชน
Cinematic Orchestra – To Build A Home
ดูคำแปล To Build A Home
Filed under: Video | 4 Comments »
Posted on ธันวาคม 29, 2007 by ปุถุชน
Small tree in Eilat by Pi Production
ท้องทะเลแห่งแมกไม้สีคราม
เสียงฝีเท้าของรถไฟ
เสียงค้อนสลักลงศิลา
มนุษย์สายพันธุ์ใหม่
ถูกจองจำ
ในคุกแห่งกาลเวลา
รอยเท้าของผู้ก่อการ
คราบเลือดและหยาดน้ำตา
นกยักษ์ในปกรณัมอียิปต์
โลงศพและมวลดอกไม้
บรรณาการ
แด่เทพแห่งความตาย
เทพีเลือดสีฟ้า
ผู้ก่อกบฏแห่งศตวรรษ!
ซะการีย์ยา อมตยา
Filed under: My Poetry | 5 Comments »
Posted on ธันวาคม 28, 2007 by ปุถุชน
ส้มเน่าอับแสง
ฉันอยู่ที่นี่
ส้มเน่าอับแสง
เส้นใยบางบาง
…แหลกสลาย…
จุลินทรีย์ก่อตัว
เธอหายไปไหน
โอ้-แสงแดดที่รัก
เธอปล่อยฉัน
ให้เปลี่ยวเหงา
ราวหินก้อนหนึ่ง
ซึ่งถูกทิ้งขว้าง
ว้างเวิ้งกลาง
ห้วงมหรรณพ
ซะการีย์ยา อมตยา
Filed under: My Poetry | 5 Comments »
Posted on ธันวาคม 26, 2007 by ปุถุชน
Photo:Mlle Mathilde
ฉันปีนต้นไม้เพื่อมองเห็นโลก
บ้านหลังหนึ่งสกัดจากก้อนหิน
พื้น ผนังและประตูหน้าต่างทำด้วยไม้
โต๊ะและเก้าอี้ถูกห่มคลุมไปด้วยฝุ่นผง
ณ ที่นี้ ที่ซึ่งฉันไม่เคยรู้สึกเดี่ยวดาย
ที่ซึ่งฉันรู้สึกถึงบ้าน…
เพราะฉันสร้างบ้าน
สำหรับเธอ
สำหรับฉัน
กระทั่งมันอันตรธาน
จากเธอ
จากฉัน
บัดนี้ ถึงเวลาจากลากลายกลับสู่ภัสมธุลี
ข้างนอกในสวนที่ซึ่งเราเพาะเมล็ดพันธุ์
มีต้นไม้หนึ่งอายุรุ่นคราวเดียวกับฉัน
มวลกิ่งถักทอด้วยสีสันขจีเขียวระบัด
ผืนปรากฏและคลุมสูงเลยถึงเข่าของมัน
ผ่านรอยแตกของเปลือกผิวฉันปีนสู่ยอด
ฉันปีนต้นไม้เพื่อมองเห็นโลก
ครั้นลมกรรโชกหวนรอบกายเพื่อผลักฉันตก
ฉันเหนี่ยวกระชับเหมือนเช่นที่เธอโอบกอดฉัน
ฉันเหนี่ยวกระชับเหมือนเช่นที่เธอโอบกอดฉัน
เพราะฉันสร้างบ้าน
สำหรับเธอ
สำหรับฉัน
กระทั่งมันอันตรธาน
จากเธอ
จากฉัน
ซะการีย์ยา อมตยา แปลจาก To Build a Home by Cinematic Orchestra
อ่านต้นฉบับพร้อมเสียง I climbed the tree to see the world
Filed under: The Postman of youngpoet | 16 Comments »
Posted on ธันวาคม 26, 2007 by ปุถุชน
ลิงค์ภาพเพื่อการเผยแพร่ต่อในบล็อกของท่าน
http://i197.photobucket.com/albums/aa80/putushon/BannerB.jpg
http://i197.photobucket.com/albums/aa80/putushon/NO-1.jpg
อ่านเพิ่มเติมกรณีศึกษางานเขียนที่ถูกแบน
http://putushon.wordpress.com/2007/12/20/ok-nation-writing-banned/
อ่านทัศนวิจารณ์
http://www.thaiwriter.net/forum01/index.php?topic=366.0
Filed under: Protest | 4 Comments »
Posted on ธันวาคม 21, 2007 by ปุถุชน
Con Perspectiva by Zahira
ทางเดินปูลาดด้วยจินตนาการ
๑)
ณ ที่ซึ่งถ้อยคำถูกจองจำ
ประทับตราศิลปวิทยาการ
ศิลาดั่งคันฉ่องสะท้อนโลกเก่า
หยั่งรากลึกยึดตรึงธรณี
ราวปลิงยักษ์ในเทือกเขาแอนดีส
๒)
แสงส่องจากทิศเหนือ
โค้งเกือกม้าในตำนาน
บนทางเดินที่ซึ่งรอยเท้า
เหล่าปราชญ์เคยจุมพิต
ปูลาดด้วยจินตนาการ
ขอบโลกและขอบฟ้า
ดวงดาวและห้วงอวกาศ
๓)
บัดนี้เหลือเพียงร่องรอย
อาณาจักรแห่งความว่างเปล่า
ถ้อยคำที่ถูกกล่าวนับพันปี
ก้องกังวานอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
ดอกไม้ที่เคยสะพรั่งงาม
เกสรปลิดปลิวในสูญกาล
๔)
ย่ำเท้าไปบนรอยอดีต
รำลึกถึงโศลกรักแสนเศร้า
โศกนาฏกรรมเกิดขึ้นได้เสมอ
การโคจรของลูกแอ็ปเปิล
แรงเหวี่ยงแห่งจักรวาลรัก
ลูกศรที่พุ่งออกจากคันธนู
และการแตกออกของความคิด!
ซะการีย์ยา อมตยา
ศุกร์ ๒๑ ธันว์ ๒๕๕๐
Filed under: My Poetry | 6 Comments »
